Po dwóch latach pracy w szkole przed Anią otwiera się perspektywa studiów uniwersyteckich. Towarzyszymy jej teraz w życiu studenckim w Redmond. Radość Ani z wyjazdu do Redmondu przyćmiewa myśl o rozstaniu z najbliższymi. Bohaterka pociesza się faktem, że razem z nią pierwsze kroki na uniwersytecie będą stawiali: Priscilla, Karol i... Gilbert Pierwsze doświadczenia literackie i... miłość - oto co wypełnia czas niezwykle pilnej studentki. Zawieranie nowych znajomości, współzawodnictwo w egzaminach i walka o stypendium Thorburna będą najważniejszymi wydarzeniami pierwszego roku studiów.
Moja ocena 6/6
Jana – główna bohaterka „Fotoplastykonu” Krystyny Siesickiej - doznaje urazu kręgosłupa po nieszczęśliwym wypadku. Zostaje praktycznie unieruchomiona – nie może opuścić łóżka. Jednak czy oznacza to usunięcie poza nawias zwyczajnego życia? Niekoniecznie.
Moja ocena 4/6
W życiu wiele trzeba znieść, od sprzątania goblinich wygódek, poprzez „syfne dyżury”
Jednak udręka ta zda się rajem, gdy zostaniesz goblińskim zwiadowcą, który ostatnim przedśmiertnym wrzaskiem ostrzec ma innych o niebezpieczeństwie. A potem ciach! I koniec misji!
Misja raczej się nie udała, ale goblin Jig, zezując na czubek najbardziej ostrego narzędzia, jakie kiedykolwiek w niego wymierzono… poweselał. Uważają go za potwora! A przecież potwór to klasa wyżej niż „drobna niedogodność”, do której to kategorii herosi zaliczali rodzaj goblini.
- Nawet płonący żywy trup ma swoje jasne strony - pomyślał Jig i przyznacie, że była to myśl godna uwiecznienia w przysłowiu.
Z lekko histeryzującym pająkiem na głowie i tępym jak pomyślunek ścierwojada nożem kuchennym za pazuchą, Jig wyrusza na spotkanie nieznanego. Tam, gdzie nigdy wcześniej nie dotarł żaden goblin. W towarzystwie, w którym absolutnie nie powinien się znaleźć. Po coś, co nigdy nie powinno zostać odkryte. I - jak było do przewidzenia - jest strzeżone przez coś absolutnie potwornego...
Moja ocena: 6/6
Tytułową nudziarą jest trzydziestoletnia Agata, której spokojne, aczkolwiek mało interesujące życie zmienia się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, kiedy rozpoczyna pracę w liceum. Jak dotąd samotna, zaniedbywana i niekochana kobieta spotyka na swej drodze dwóch interesujących mężczyzn. Natomiast praca w szkole w charakterze nauczycielki języka polskiego okazuje się jej życiowym powołaniem. Agata, pomimo swojego młodego wieku, braku doświadczenia i wcześniejszej niechęci do nauczania, jest świetnym pedagogiem i doskonale radzi sobie z uczniami. Młodzież, co ciekawe, traktuje ją po koleżeńsku, ale ma do niej należyty szacunek. „Nudziara” jest faworyzowana przez dyrektora szkoły, który ceni ją bardziej od swoich długoletnich pracownic. Właśnie pośrednio poprzez szkołę dziewczyna spotyka miłość swojego życia. Chociaż Agata zna swojego ukochanego bardzo krótko (kilka miesięcy), pragnie z nim spędzić całe życie. Jej przyszły pasierb zdaje się wręcz zachwycony nową macochą, która notabene zajmuje się jego wychowaniem w klasie bystrzyków. Jednak to tylko początek pomyślnych rozwiązań prowadzących do „żyli długo i szczęśliwie”, tak jak to w bajkach bywa. Szwaja nie zapomniała także o dobrej wróżce, którą jest Tosia, osoba ciepła i o dobrym sercu.
Moja ocena: 5/6
Drugi tom światowego bestselleru Eragon. Zapada mrok... w sercach wzbiera rozpacz... zło triumfuje... Zaledwie kilka dni temu Eragon i jego smoczyca Saphira ocalili kryjówkę buntowników przed atakiem wojsk króla Galbatorixa, okrutnego władcy imperium. Teraz muszą udać się do Ellesmery, krainy elfów, gdzie Eragona czeka dalsze szkolenie. Musi nauczyć się jeszcze lepiej władać bronią Smoczych Jeźdźców: mieczem i magią. Wyrusza zatem w najważniejszą podróż swego życia, poznaje nowe cudowne miejsca i nowych kompanów, przeżywa nowe przygody. Lecz cały czas towarzyszy mu chaos i zdrada i nic nie jest takie, jakim się wydaje. Wkrótce Eragon nie wie już, komu może zaufać.
Moja ocena: 6/6
